Ludwik Emil Józef Dujanowicz (ur. 22 marca 1897 we Lwowie, zm. po 1945) – kapitan Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 22 marca 1897 we Lwowie, w rodzinie Grzegorza, adiunkta podatkowego w urzędzie podatkowym w Oświęcimiu i Henryki z Palatzkich. Ukończył czteroklasową szkołę powszechną w Oświęcimiu, a następnie sześć klas w c. k. Gimnazjum w Bochni. 1 września 1913 wstąpił do Szkoły Kadetów Piechoty we Lwowie. Po trzech latach zakończył naukę zdanym egzaminem maturalnym i został przyjęty do Technicznej Akademii Wojskowej w Mödling – Klasa Pionierów w Hainburgu. W czasie I roku szkolnego nauka została mu przerwana, mianowany chorążym piechoty ze starszeństwem z 1 września 1916 został wcielony do Pułku Piechoty Nr 57 i przydzielony do kadry tego oddziału w Przerowie na Morawach. 4 października 1916 na czele kompanii marszowej pułku udał się na front rosyjski. W kwietniu 1917 razem z pułkiem został skierowany na front włoski. W październiku 1918 razem z innymi Polakami – żołnierzami Pułku Piechoty Nr 57 wrócił do Tarnowa. Wstąpił do polskiego 57 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej (późniejszego 16 Pułku Piechoty) i objął funkcję adiutanta II batalionu.