W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Jarocin. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W kwietniu 1933 rozpoczął praktykę w Kasie Chorych w Rawiczu. W lipcu tego roku został zatrudniony w Kasie Chorych w Lesznie na stanowisku biuralisty. Z dniem 1 października 1933 miał być zwolniony z tego stanowiska. W kwietniu 1938 mieszkał w Lesznie przy ul. Starozamkowej 25. Z dniem 1 lipca 1938 został przeniesiony z Ubezpieczalni Społecznej w Lesznie do Ubezpieczalni Społecznej w Wejherowie.
We wrześniu 1939 walczył w obronie wybrzeża dowodząc kompanią ochotniczą z Wejherowa (nazywaną również Wejherowską Ochotniczą Kompanią Harcerską). 9 września został kontuzjowany. Dostał się do niemieckiej niewoli. W niewoli był maltretowany przez Niemców. 13 czerwca 1940 został przeniesiony z Oflagu II A Prenzlau do Oflagu VII A Murnau. Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Bochnia jako kapitan..
Był żonaty z Remisławą, z którą miał syna Antoniego (ur. 3 marca 1922, zm. 4 marca 1991). Żona i syn walczyli w ochotniczej kompanii harcerskiej.