rasistowskie obelgi, przezwiska, odrzucenie kultury przodków itp.) oraz rezygnację, bezradność i beznadziejność (np. porzucenie szkoły, niegłosowanie, angażowanie się w praktyki ryzykowne dla zdrowia itp.).
Rasizm instytucjonalny różni się od rasizmu indywidualnego istnieniem systemowych, zinstytucjonalizowanych polityk, praktyk oraz struktur ekonomicznych i politycznych, które stawiają mniejszościowe grupy rasowe i etniczne w niekorzystnej sytuacji w stosunku do rasowej lub etnicznej większości instytucji. Jednym z przykładów różnicy są budżety szkół publicznych w USA (w tym lokalne daniny i obligacje) oraz jakość nauczycieli, które często są skorelowane z wartością nieruchomości: bogate dzielnice są bardziej „białe” i mają lepszych nauczycieli i więcej pieniędzy na edukację, nawet w szkołach publicznych. Stereotypy rasowe przyczyniają się również do wzorców rasowej segregacji mieszkaniowej i redliningu – odmowy udzielania dostępu do usług (pożyczek, ubezpieczenia, opieki zdrowotnej czy miejsc pracy) osobom pochodzącym z mniej uprzywilejowanych obszarów, lub naliczanie większych opłat z tego względu.