Podkreśla raczej „przywłaszczanie sobie wszelkich źródeł wiedzy” w celu osiągnięcia względnej autonomii wiedzy i sprawiedliwości poznawczej dla „wcześniej nieuznawanych i/lub tłumionych tradycji wiedzy”.
Dekolonizacja wiedzy o rdzennej ludności opisuje trwające procesy teoretyczne i polityczne, których celem jest kwestionowanie i przeformułowanie narracji o historii społeczności rdzennych i skutkach ekspansji kolonialnej, asymilacji kulturowej, wyzysku zachodnich badań i często, choć nie nieodłącznie, ludobójstwa. Rdzenni mieszkańcy zaangażowani w działalność dekolonizacyjną przyjmują krytyczne stanowisko wobec zachodniocentrycznych praktyk badawczych i dyskursu oraz dążą do zmiany pozycji wiedzy w ramach rdzennych praktyk kulturowych.
Praca dekolonialna, która opiera się na strukturach zachodniej myśli politycznej, została scharakteryzowana jako paradoksalnie sprzyjająca wywłaszczeniu kulturowemu. W tym kontekście pojawiło się wezwanie do zastosowania niezależnej intelektualnej, duchowej, społecznej i fizycznej regeneracji i odmłodzenia, nawet jeśli praktyki te nie przekładają się łatwo na uznanie polityczne.