Jesienią 1943 przeniósł się do Sztokholmu, gdzie nawiązał kontakty z innymi polskimi uchodźcami oraz poselstwem ZSRS. Jego celem było zgromadzenie Polaków chcących działać pod parasolem tworzącego się wówczas w Moskwie Związku Patriotów Polskich. W listopadzie 1943 powołano komórkę ZPP w Sztokholmie, która z czasem zaczęła stanowisk skuteczną przeciwwagę dla działalności poselstwa RP. Formalne założycielskie zebranie zarządu odbyło się 25 sierpnia 1944 i wtedy Pański został wybrany na prezesa ZPP. 21 grudnia 1944 Pański otrzymał telegraficznie potwierdzenie do reprezentowania z ramienia Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego interesów Polaków w Szwecji wobec rządu szwedzkiego. W czerwcu 1945 władze komunistyczne wezwały Pańskiego do Warszawy celem uczestnictwa w rozmowach handlowych ze Szwedami.
6 lipca 1945 rząd szwedzki uznał Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej. 21 lipca 1945 Pański powrócił do Sztokholmu, żeby przejąć kierownictwo Poselstwa jako chargé d’affaires, które sprawował do 21 września 1945, kiedy funkcję ambasadora objął Adam Ostrowski. W następnym miesiącu Pański wrócił do Polski. W Warszawie, z rekomendacji Stefana Jędrychowskiego, rozpoczął pracę w Ministerstwie Żeglugi i Handlu Zagranicznego jako I wicedyrektor Departamentu Morskiego.