thumb|Marian Dzierzbicki (chorąży armii carskiej) z żoną Barbarą i synem Leszkiem. thumb|Major Wojska Polskiego Marian Dzierzbicki - drugi od prawej. thumb|Mjr Dzierzbicki (czwarty z prawej) salutuje gen. Władysława Sikorskiego podczas jego inspekcji na Bliskim Wschodzie. thumb|Marian Dzierzbicki jako major Polskich Sił Zbrojnych. thumb|Marian Dzierzbicki (pierwszy z prawej) w Tel Avivie - rok 1942. thumb|Nieistniejący już grób mjr. Mariana Dzierzbickiego na starym cmentarzu parafii św. Marcina w Gostyninie.
Marian Dzierzbicki herbu Topór (ur. 20 maja 1890 w Krośniewicach, zm. 9 października 1962 w Gostyninie) – uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, obrońca Włocławka w 1920 roku, major piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.
Młodość i I wojna światowa Urodził się w Krośniewicach jako syn Karola (lekarza) i Wandy z Wołyńskich. W czasie I wojny światowej został wcielony do armii rosyjskiej. W stopniu szeregowego pełnił służbę w 83 Samurskim Pułku Piechoty, został ranny w trakcie walk. Ewakuowany do szpitala w Jurjewcu w pobliżu wsi Rodniki (w guberni Kostromskiej). Po wyleczeniu skierowany do 2. Kijowskiej Mikołajewskiej Szkoły Wojskowej, którą ukończył w 1916 roku otrzymując rangę praporszczyka (chorążego). W dniu 1 czerwca 1916 został skierowany do Piechoty Armii.