Bitwa o Rygę – walki między Zachodnią Armią Ochotniczą pod dowództwem Pawła Bermondta-Awałowa a siłami zbrojnymi Republiki Łotewskiej, wspieranymi przez Wielką Brytanię, stoczone między 8 a 19 października 1919 r. Celem Bermondta-Awałowa było opanowanie łotewskiej stolicy, a następnie całości ziem łotewskich, by uczynić z nich bazę wypadową do dalszej walki z Rosją Radziecką. Natarcie Zachodniej Armii Ochotniczej zostało powstrzymane na linii Dźwiny. Udana obrona Rygi jesienią 1919 r. miała istotne znaczenie dla utrzymania niepodległości przez Łotwę.
Tło wydarzeń Zachodnia Armia Ochotnicza dowodzona przez Pawła Bermondta-Awałowa we wrześniu 1919 r. liczyła ok. 40-50 tys. żołnierzy. W ogromnej większości byli to ludzie służący wcześniej w niemieckiej Żelaznej Dywizji i innych jednostkach niemieckich, które w 1918 r. wspierały Republikę Łotewską w walkach przeciwko Armii Czerwonej, a następnie podjęły próbę podporządkowania Republiki Łotewskiej NiemcomT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 246.. Bitwa pod Kiesią w czerwcu 1919 r., w której armia estońska, sojusznicza wobec Łotwy, pokonała wojska niemieckie, uniemożliwiła realizację tych planów. Na mocy rozejmu w Strazdumuiža Niemcy zostali zobowiązani do opuszczenia ziem łotewskich.