Jeszcze 8 października 1 Korpus Rosyjski zajął Slokę. Tym samym jednostki łotewskie pod Rygą i w Kurlandii zostały rozdzieloneT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 267.. Tego samego dnia rząd łotewski oficjalnie zwrócił się do Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych o pomoc wojskową. 9 października na Dźwinę wpłynęło osiem brytyjskich i francuskich okrętów operujących do tej pory w Zatoce Fińskiej, gdzie skierowano je dla wspierania ofensywy białych na Piotrogród. 10 października 1919 r. siły Bermondta-Awałowa osiągnęły linię Dźwiny, opanowując lewobrzeżną część Rygi i kierując się dalej ku ujściu Dźwiny i twierdzy Dyjament. 2 Dywizja Zemitānsa nie była w stanie utrzymać swoich pozycji i wycofała się, a jej dowódca wydał rozkaz odwrotu nad Juglę. Łotysze zdołali utrzymać na lewym brzegu Dźwiny jedynie przyczółki, wysadzili również most kolejowy na rzece. Wojska łotewskie wspierali ochotnicy, w tym młodzież. 12 października, dla podniesienia morale obrońców, rząd łotewski powrócił z Garkalne do RygiT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 268.. Tego samego dnia głównodowodzący wojsk łotewskich gen. Dāvids Sīmansons odwołał Jorģisa Zemitānsa ze stanowiska.