Pierścień wyraźny, mięsisty, na dolnej stronie brązowy i łuskowaty. Miąższ O barwie od białej do brązowawej, twardy, w trzonie włóknisty. Ma charakterystyczny zapach, który nasila się podczas gotowania. Ryzomorfy Opieńka cebulotrzonowa, podobnie jak inne gatunki opieniek, ma grube sznury grzybni zwane ryzomorfami. Rozrastają się one w glebie i wrastają w drzewa dokonując ich infekcji. W glebie mają przekrój okrągły, pod korą drzewa są wyraźnie spłaszczone. Gatunki podobne Podobne i często trudne do odróżnienia są inne gatunki opieniek. Z punktu widzenia grzybiarzy jednak nie ma to znaczenia, gdyż wszystkie gatunki opieniek są jadalne. Groźne jest pomylenie jej z hełmówką jadowitą (Galerina marginata), która zawiera podobne trucizny, jak muchomor sromotnikowy (Amanita phalloides).
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie opieńki cebulotrzonowej w Europie, Azji, oraz w Kanadzie. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył tylko jedno stanowisko z uwagą, że rozprzestrzenienie tego gatunku w Polsce nie jest znane. Wynika to z tego, że jeszcze do lat 80. XX wieku wyróżniano tylko dwa gatunki opieniek (miodową i ciemną). Aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów.