Po II wojnie światowej zaangażowana w działalność kolejnych partii środowiska gaullistowskiego, była m.in. od 1958 członkiem centralnych władz Ludowego Ruchu Republikańskiego. W 1945 i czerwcu 1946 wybierana do Zgromadzenia Konstytucyjnego, następnie po przekształceniu go w Zgromadzenie Narodowe pozostawała posłanką od 1946 do 1981 (z przerwami na okres pełnienia funkcji rządowych). Była jedną z pierwszych kobiet-posłanek, a także przewodniczącą parlamentarnej komisji kultury i wiceprzewodniczącą izby. Zajmowała stanowiska sekretarz stanu przy ministrach edukacji i zdrowia, odpowiadając kolejno za: edukację (maj–lipiec 1968), sprawy społeczne (lipiec 1968–czerwiec 1969), działalność społeczną i readaptację (czerwiec 1969–marzec 1973) oraz bez portfolio (marzec 1973–maj 1974). Zasiadała także w radzie departamentu Côtes-du-Nord (1976–1982) i regionu Bretania (1978–1981), ponadto od 1975 do 1978 była ambasadorem nadzwyczajnym Francji w Luksemburgu. Od lipca 1979 do września 1980 sprawowała mandat posłanki do Parlamentu Europejskiego, przystąpiła do Europejskich Postępowych Demokratów. W 1981 przeszła na polityczną emeryturę, zajęła się wówczas poezją oraz krytyką literacką.