Od 2 sierpnia do 13 września 1920 przebywał na leczeniu z powodu czerwonki, a później wrócił do pułku na stanowisko dowódcy 12. kompanii. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 13 listopada 1920 został odkomenderowany do Centralnej Szkoły Podoficerskiej Nr 1 w Chełmnie na stanowisko dowódcy batalionu. 29 czerwca 1921 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Okręgowej Szkoły Podoficerskiej w Rembertowie, a po likwidacji szkoły do Baonu Zapasowego 4 pp Leg. na stanowisko zastępcy dowódcy i oficera wyszkolenia. 10 lutego 1922 na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 578. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 73 pułku piechoty w Katowicach. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto i nadal posiadał przydział do 73 pp. Na stopień majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty.