W marcu 1939 roku pełnił służbę na stanowisku przewodniczącego Komisji Remontowej Nr 1 w Warszawie.
1 września 1939 roku przybył do Hrubieszowa i objął dowództwo nad organizującym się Ośrodkiem Zapasowym Kawalerii „Hrubieszów”. W czasie kampanii wrześniowej dowodził improwizowanym oddziałem nazywanym „zgrupowaniem kawalerii ppłk. Halickiego”. 25 września 1939 roku pod Rawą Ruską dostał się do niemieckiej niewoli i został skierowany do stacji zbornej w Jarosławiu. Później przebywał w Oflagu VII A Murnau. W 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, wyjechał do Anglii i pozostał na emigracji. Zmarł 22 września 1973 roku w Londynie.
Był żonaty. Miał dwóch pasierbów: Juliana Kazimierza (ur. 5 listopada 1916) i Kazimierz Edwarda (ur. 2 lutego 1918).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4015 – 30 czerwca 1921. Krzyż Walecznych czterokrotnie. (po raz drugi i trzeci za walki w Grupie Operacyjnej płk.