W medycynie Między 1913 a 1916 niemiecki dermatolog, Joseph Jadassohn, postulował możliwe zastosowania nowego izotopu w leczeniu chorób skóry. Podawano go też go osobom cierpiącym na anemię. Po wybuchu II wojny światowej użycie Thorium X było szeroko rozpowszechnione wśród lekarzy w Europie i, w mniejszym stopniu, w Stanach Zjednoczonych. Do połowy XX wieku Rad-224 postrzegany był jako bezpieczny środek leczniczy. Używano go między innymi w terapii łuszczycy i łysienia plackowatego. Między 1930 a 1950 roztwór Thorium X był popularnym środkiem stosowanym na plamy port-wine.
W Niemczech od 1944 do 1964 wstrzykiwano bądź nakładano na skórę Thorium X pacjentom chorym na gruźlicę kości i chorobę Bechterewa. Produkt był dostępny pod nazwą handlową Peteosthor. W 1948 pediatra Heinz Spiess po przeprowadzeniu badań zauważył, że lek Peteosthor może być szkodliwy dla zdrowia. W latach 50. Spiessowi udało się doprowadzić do zaprzestania stosowania leku w terapii dzieci. Zaczęto przypuszczać, że terapia Radem-224 skutkuje zachorowalnością na raka podstawnokomórkowego skóry.