Nowe karabiny Mosin zostały zaprojektowane do strzelania z zamocowanym bagnetem, a usuwanie go było wymagane tylko podczas transportu. We wszystkich innych sytuacjach, w tym podczas walki, bagnet miał znajdować się na lufie karabinu. Piechota nie była wyposażona w pochwę do bagnetu, natomiast kawaleria nosiła go na pochwie szaszki.
Pierwsze karabiny Mosin i bagnety wz. 1891 zostały wyprodukowane we Francji, ale później produkcja została przeniesiona do rosyjskich przedsiębiorstw w Tule (znak wytwórni – młot), Iżewsku (znak wytwórni – strzała na łuku) i Siestroriecku (znak wytwórni – strzałka). Bagnety krajowe zostały wyprodukowane zgodnie z projektem, ale zewnętrznie i konstrukcyjnie różniły się od broni wyprodukowanej przez Francuzów. Przez kilkadziesiąt lat bagnet do karabinu Mosin nie ulegał żadnym zmianom i był produkowany tylko w Rosji. Wybuch I wojny światowej doprowadził do konieczności zwiększenia produkcji broni, ale rosyjski przemysł nie był już w stanie sprostać nowym zamówieniom. Z tego powodu amerykańskie zakłady Remington i Westinghouse wyprodukowały około 2,5 miliona karabinów i tyle samo bagnetów, przy czym do wybuchu rewolucji lutowej w 1917 roku, Rosji udało się zakupić nie więcej niż 750–800 tysięcy amerykańskich Mosinów.