Utwór ukazał się drukiem w Dodatku Miesięcznym do krakowskiego Czasu w 1856 roku.
Poemat złożony z siedmiu części napisanych rymowanym jedenastozgłoskowcem liczy 144 wiersze.
Treść Piękno Jak Bóg może znieść tyle brzydoty, która istnieje w świecie? Jeśli spojrzeć okiem artysty, niczego się nie zazdrości i niczego nie nienawidzi. Dopiero pycha jest końcem kontemplacji i zatrzymaniem boskiego promienia.
Ewangelista Do apostołów przyłączył się neofita Łukasz (co znaczy: światły). Spisał to co usłyszał od Pawła, Barnaby i Matki Bożej, a potem na desce stołu namalował jej portret. Rysunek podobny jest do pisma i litery, a ich praca, do wołu, który długo był symbolem bóstw, aż w Betlejem zgiął kolana przed Panem.
Męczennik Cesarz bizantyński Leon wyklął obrazy i prześmiewczo nosił płaszcz Najświętszej Dziewicy. Jego następcy: Teofil i Michał karali malarzy wygnaniem lub śmiercią. Mnich Łazarz umiał wyrazić w obrazie treść wieczną. Pojmany i umęczony, widział wdzięk lilii polnej i świętego Łukasza, który go przyzywał. A potem zniknął w dymie, który go okrył.