W Archiwum Budowlanego Miasta Wrocławia najstarszy zachowany rysunek pochodzi z 1851 roku. Na nim kamienica usytuowana jest na wąskiej działce, na której prócz budynku głównego znajduje się również niewielki dom gospodarczy oddzielony od głównego podwórzem. Niezrealizowany projekt zakładał umieszczenie sieni po prawej stronie, przeciwnie niż w budynku starszym, gdzie sień znajdowała się w lewej osi elewacji. Na dwóch starszych projektach z 1858 i 1859 roku, autorstwa Karla Lüdeckego, projektowany budynek zajmuje już większą część podwórza. Istotną różnicą pomiędzy projektami była liczba kondygnacji. Ostatecznie zrealizowany projekt przebudowy kamienicy zakładał wzniesienie trzykondygnacyjnego budynku, podpiwniczonego z sienią przelotową po zachodniej stronie oraz z klatką schodową w tylnej części ozdobioną ażurową balustradą. W części parterowej zaprojektowano pomieszczenia sklepowe. Elewacja frontowa była trzyosiowa i ozdobiona bogatymi dekoracjami. Część parterowa była podzielona czterema kolumnami korynckimi. Nad oknami drugiej kondygnacji umieszczono naczółki gzymsowe z akroterionem pośrodku. Fasadę zamyka rozbudowany gzyms wieńczący, z podwójnym pasem fryzów: pseudometopowo-tryglifowym oraz pseudopalmetowym, i zwieńczony grzebieniem z narożnym i środkowym akroterionem.