Uniwersytet w Helmstedt nadał jej tytuł honorowej członkini Towarzystwa Naukowego.
Hrabiowie Stolberg-Wernigerode, a później książęta Brunszwiku płacili jej roczne pensje. W dniu 11 sierpnia 1763 dzięki pomocy przychylnego jej generała Friedricha Wilhelma von Seydlitza i towarzysza królewskiego Guicharda uzyskała audiencję u Fryderyka II. Guichard zlecił przetłumaczenie dwóch jej wierszy na francuski, by mógł je przeczytać król. Władca obiecał poetce dom i roczną pensję. Słowa nie dotrzymał. W 1733 przypomniała się z prośbą, ale w odpowiedzi dostała tylko list z pieczęcią dworu i pieniądze, które odesłała. Sytuacja powtórzyła się w 1783.
W 1764 opublikowano Auserlesene Gedichte von Anna Luisa Karschin – wybór jej wierszy z biografią i wstępem J.G. Sulzera. Za publikację otrzymała 2000 talarów. Pieniądze zainwestowała i jednocześnie pomagała w utrzymaniu przyrodniego rodzeństwa.
Zachowały się jej listy do Johanna Wilhelma Ludwiga Gleima, w których podpisywała się jako Safona. Darzyła pisarza uczuciem, którego nie odwzajemnił. Listy pozwalają na wgląd w literacki świat późnooświeceniowych Prus. Poetka prowadziła również korespondencję z J.W. Goethe’em. Spotkali się w 1778 i 1781.