Aż do 1978 bowiem wierni wywodzący się z Afryki bądź mający afrykańskie korzenie nie mieli wstępu do świątyń. Mężczyźni natomiast nie mogli być posiadaczami kapłaństwa. Dube dowiedział się o tym dopiero od męża kobiety, którą próbował wraz ze swym misyjnym towarzyszem zaktywizować, profesora teologii związanego z inną denominacją. Opisując później swoją reakcję otwarcie przyznawał, że nikt ze współwyznawców nie powiedział mu o tym wcześniej. Informacja ta zasmuciła go bardzo mocno i wyraźnie zakłopotała. Wątpliwości pomógł mu przezwyciężyć służący wraz z nim misjonarz, który zapytał, czy Dube wierzy w to, że Bóg Ojciec oraz Jezus Chrystus objawili się młodemu Josephowi Smithowi w 1820. Gdy Dube odpowiedział twierdząco, jego towarzysz misyjny dodał, że święci w dniach ostatnich wierzą w objawienie. Wywarło to znaczne wrażenie na chwilowo wątpiącym Dube, który na kilka godzin pogrążył się w myślach. Kolejnej nocy wybudził się ze snu, obudził swego towarzysza i radośnie podskakując zaczął wykrzykiwać, że Bóg Ojciec i Syn Boży istotnie ukazali się Josephowi Smithowi oraz że Kościół w którym ówcześnie służył jako misjonarz, istotnie jest Kościołem Pana.