Geneza lęku – lęk definiowany jest jako „uczucie trwogi, obawy przed czymś, strach”Mały Słownik Języka Polskiego, red. Elżbieta Sobol, PWN: Warszawa, 1997, s. 389.; również jako „niejasny, nieprzyjemny stan emocjonalny charakteryzujący się przeżywaniem obaw, strachu, stresu i przykrości”A. S. Reber, Słownik psychologii, Warszawa, 2000, s. 340.. Towarzyszy człowiekowi od zawsze, a rozważania na temat istoty lęku sięgają okresu klasycznego i największych filozofów. Pierwsze dyskusje na temat lęku pojawiły się w dziejach starożytnej Grecji, kiedy to greccy filozofowie koncentrowali się na zagadkach ludzkiej duszy. W tym okresie lęk postrzegany był jako objaw słabości człowieka.
Lęk w ujęciu starożytnych filozofów Na określenie lęku i sposobu jego postrzegania w okresie starożytnym ogromny wpływ ma Sokrates i jego intelektualizm etyczny. Wskazuje on wiedzę jako wyznacznik dobrego postępowania, jednocześnie klasyfikując lęk jako niedoskonałość intelektualną (głupota) i etyczną (tchórzostwo)K. Wąchal, Polskie Forum Psychologiczne, Społeczne oceny zjawiska lęku w myśli greckiej, hellenistycznej i chrześcijańskiej, tom 22, numer 3, 2017. DOI: 10.14656/PFP20170302.. Według Platona strach, jako synonim lęku, „bezmyślnych rad udziela”Platon, Timaios i Kristias, Warszawa: PWN, 1999.