27 marca 1895 został zwolniony ze służby w stopniu sierżanta sztabowego. Wraz z rozpoczęciem wojny rosyjsko-japońskiej, 19 lutego 1904 został mianowany esaułem z przydziałem do 1 czytańskiego pułku kawalerii. 7 marca tego samego roku został dowódcą tego oddziału. Za wybitne zasługi w walce z Japończykami 22 sierpnia 1904 zaliczono go do Starszyzny Kozackiej z awansem do stopnia lejtnanta. 13 maja 1906 zwolniono go ze służby, pozostawiając formalnie na stanowisku dowódcy.
Na wieść o kryzysie bośniackim w 1908 wyjechał do Serbii i osiadł w Belgradzie. W 1911 przystąpił do organizacji „Czarna Ręka”. Jako generał dywizji armii serbskiej wziął udział w pierwszej i drugiej wojnie bałkańskiej. Zwycięsko dowodził w bitwach pod Kumanowem, Bitolą i Bregalnicą. Wzrost popularności księcia Arsena skłonił jego brata, króla Piotra I Wyzwoliciela, aby nakazać mu emigrację.