Wunderkamery trafiały do nich również eksponaty przywożone z zamorskich kolonii zakładanych od końca XV wieku. Niecodzienne, nieznane kurioza pozwalały na mentalne zawłaszczanie nieznanych wcześniej krain. Od połowy XVIII wieku eksponaty trafiały do nowo powstających muzeów. Pierwsze muzea w formie znanej współcześnie powstawać zaczęły w epoce napoleońskiej. Jednym z celów eksponowania zbiorów spoza Europy prezentowano, było wskazanie kontrastu między „rozwiniętą” i „progresywną” Europą a „zapóźnioną” i „prymitywną” resztą świata. Wielkie wystawy światowe (np. w Londynie w Pałacu Kryształowym w 1851, w Wiedniu w 1873, w Paryżu w 1889) spotęgowały taką narrację. Sposób konstruowania wystaw muzealnych zazwyczaj zakładał, że publicznością będą biali. Współcześnie niektóre osoby o innym niż biały kolorze skóry postrzegają kolekcje muzealne jako symbole dawnej i nadal trwającej traumy oraz kradzieży kultury. Przykładowo w Musée de l’Homme w Paryżu przez lata eksponowano genitalia afrykańskich kobiet. Osoby z krajów pozaeuropejskich traktowane często były jako element ekspozycji. Przykładowo wirtualna wystawa Rethinking Pitt-Rivers: analysing the activities of a nineteenth century collector w Pitt Rivers Museum w Oksfordzie prezentuje zbiór portretów fotograficznych australijskich Aborygenów.