W 1968 roku projekt zmian statusu orderu został częściowo zrealizowany poprzez jego przyznanie zespołowi bandurystycznemu i tanecznemu, co doprowadziło do protestu weteranów walk o niepodległość Ukrainy. Jednocześnie z sympatią przyjęto odznaczenie przywódców litewskiej emigracji politycznej. Po skardze weteranów ustała praktyka nagradzania tym odznaczeniem cywilów. W tych samych latach toczyła się dyskusja na temat prawa dzieci i wnuków nagrodzonego Krzyżem Symona Petlury do noszenia orderu swojego przodka. 25 lipca 1974 roku rząd Ukraińskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie podjął decyzję o przemianowaniu Krzyża Symona Petlury na order.

Produkcja i ilość Pierwszą partię odznaczeń, liczącą około 500 egzemplarzy, zamówiono w warszawskiej fabryce J. Kweksilbera w 1936 roku. Przyjmuje się, że przed II wojną światową powstały jeszcze dwie kolejne partie. W 1948 roku zaczęto wydawać duplikaty weteranom Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej, którzy utracili świadectwa nadania i oryginalne odznaczenia.