Po śmierci ojca, 27 lutego 1831, objął w posiadanie rodowy majątek, tytułując się księciem na Glücksburgu. Wraz z królem Fryderykiem VI i księciem Wilhelmem Heskim (1786–1834) został opiekunem prawnym swojego młodocianego rodzeństwa. We wrześniu tego samego roku wstąpił do wojska, po czym został mianowany pułkownikiem sztabowym Oldenburskiego pp. 19 maja 1938 w Kopenhadze poślubił Wilhelminę Oldenburg (1808–1891), księżniczkę duńską, córkę Fryderyka VI i Marii Zofii Heskiej (1767–1852), byłą żonę Fryderyka VII (1808–1863). Małżeństwo zamieszkało w Kilonii. W następnym roku Karol otrzymał urząd łowczego dworu. 8 czerwca 1846 protestując przeciwko dekretowi sukcesyjnemu Chrystiana VIII złożył dymisję z armii. Jednak jego następca, Fryderyk VII już w pierwszych dniach swojego panowania awansował go do rangi generała dywizji (20 stycznia 1848). Po wybuchu wojny o Szlezwik, jesienią 1848 wyjechał wraz z żoną do Drezna. Do kraju powrócili w 1858, zamieszkując w Güby. W 1871 po długich negocjacjach z rządem pruskim ponownie objął dobra Glücksburg. Tam zmarł bezpotomnie w 1878. Tytuł księcia na Glücksburgu odziedziczył po nim młodszy brat Fryderyk.
Odznaczenia