Czasem tylko oracz wydobędzie z ziemi stary pancerz, stary obraz spadnie ze ściany. Jedyne ślady historii. Gdy któregoś dnia towarzystwo swobodnie rozmawiało, rzucił mu się do stóp rosły mężczyzna, prosząc o wstawiennictwo u księdza. Jego brat, jak i on książę cygański, zmarł. Dlatego przychodzi prosić o zgodę na pochowanie go na kościelnym cmentarzu. Panna Róża wzdrygnęła się z powodu nerwów. Poeta udał się z cygańskim księciem w głąb lasu. (Tu poemat się urywa).
Recepcja utworu Zenon Przesmycki w roku wydania poematu zachwycał się swobodą Norwidowego białego wiersza idealnie dostosowanego liczbą zgłosek do potrzeb rytmu. Po latach (1932) zastanawiał się nad kształtem zaginionej części utworu, domyślając się, że po wsi polskiej następowało zapewne miasto. Po sielskich obrazkach, zgiełk i zamieszanie, po ziemiaństwie, warstwy mieszczańskie, aż się dopełnił obraz Polski epoki nominalnej. Wiktor Gomulicki rozpaczał nad nienagrodzoną stratą, jaką poniosła Polska literatura wskutek zaginięcia dalszej części utworu. Stanisław Cywiński (1924) widział w utworze wspaniałą satyrę na dekadencję polską, Odyseję odbohaterszczoną. Zygmunt Falkowski (1933) podziwiał falujący rytm utworu, dźwięczny jak srebro język, czarodziejstwo mowy.