Współczesne dokumenty sugerują, że w odwecie za zabójstwo jednego z myśliwych grupa dokonała masakry aż 90 procent Nicoleño (nazwę plemieniu nadali hiszpańscy podróżnicy). Z około 300 osób do 1835 pozostało tylko 20 rdzennych Nicoleño. Dawniej spekulowano, że franciszkańscy misjonarzy z kalifornijskich misji zażądali likwidacji pozostałych na wyspie Nicoleños, ale nie ma żadnych dokumentów to potwierdzających. Pod koniec listopada 1835 szkuner Peor es Nada, dowodzony przez Charlesa Hubbarda, opuścił południową Kalifornię, aby sprowadzić rdzenną ludność wyspy San Nicolas do misji w Santa Barbara. Po przybyciu na wyspę grupa Hubbarda zebrała na plaży rdzenną ludność i zabrała ją na pokład statku. Załoga statku Peor es Nada, zdając sobie sprawę z niebezpieczeństwa sztormu, który się zbliżał, spanikowała i popłynęła w kierunku lądu, pozostawiając w tyle jedną z rdzennych Kalifornijek. Została opisana jako kobieta o jasnej karnacji w wieku 20–30 lat. Romantyczna wersja opowieści przekazuje, że kobieta wyskoczyła za burtę po tym, jak zdała sobie sprawę, że jej młodszy brat został na wyspie. Archeolog Steven J. Schwartz zauważył, że relacja o jej skoku za burtę pojawiła się dopiero w latach 80. XIX wieku.