Podczas I wojny światowej armaty te modyfikowano do celów ognia przeciwlotniczego, z kątem podniesienia do 85°, a także używano na improwizowanych lawetach do walk lądowych
Polska Armaty te, oznaczone jako wz. 1885, używane były także w polskiej Marynarce Wojennej w okresie międzywojennym. W 1923 roku posiadano ich 38 sztuk, prawdopodobnie zdobycznych pochodzenia rosyjskiego. Stanowiły początkowe uzbrojenie torpedowców, trałowców typu FM oraz kanonierek „Generał Haller” i „Komendant Piłsudski”, a także m.in. transportowca „Warta”. Później zostały zdemontowane z okrętów i przekazane do magazynów w Modlinie. Sześć armat było używanych na hulku szkolnym ORP „Bałtyk” jako salutacyjne. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku przynajmniej 19 armat zostało użytych w improwizowanych stanowiskach na lądzie w ramach Lądowej Obrony Wybrzeża, także do obrony przeciwpancernej. Dwie armaty ustawiono w artylerii nadbrzeżnej w baterii XI „Canet”, a trzy na molo portu w Gdyni do obrony przeciwdesantowej.
Opis techniczny (wersja francuska) thumb|Rysunki wersji brytyjskiej Armata posiadała lufę z wkładką rdzeniową. Długość lufy wynosiła 1878,25 mm (L/40 – 40 kalibrów), długość działa 2048 mm (L/43,6), a długość drogi pocisku 1538 mm. Zamek klinowy o ruchu pionowym – otwierany samoczynnie po strzale.