Dāvids Sīmansons (ur. 4 kwietnia 1859, zm. 13 stycznia 1933 w Rydze) – łotewski wojskowy, pierwszy głównodowodzący sił zbrojnych niepodległej Republiki Łotewskiej (od lipca do października 1919 r.).
Życiorys Syn właściciela ziemskiego. W 1880 r. wstąpił ochotniczo do armii Imperium Rosyjskiego, do 115 Wiaziemskiego pułku piechoty. W 1882 r. ukończył szkołę junkrów piechoty w Rydze w stopniu podchorążego. W 1883 r. otrzymał awans na stopień chorążego, w 1884 r. na podporucznika, zaś w 1888 r. na porucznika. W 1891 r. rozpoczął studia w Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu, które w 1894 r. przerwał po drugim roku nauki. Od 1897 r. był dowódcą kompanii. W 1900 r. otrzymał awans na stopień sztabskapitana, w 1901 r. – kapitana.
Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej jako dowódca batalionu najpierw w 18 pułku strzelców syberyjskich, następnie w 40 pułku strzelców syberyjskich. Przez pewien czas pełnił obowiązki szefa sztabu 10 dywizji strzelców syberyjskich. Kontuzjowany podczas walk. Po zakończeniu działań wojennych został dowódcą batalionu i oficerem sztabowym w 115 pułku piechoty dyslokowanym w Rydze. W 1910 r. otrzymał awans na pułkownika. W tym samym roku lub według innego źródła w 1912 r. został dowódcą 66 Butyrskiego pułku piechoty dyslokowanego w Zamościu.