Bateria OZAL nr 10 została przydzielona do dywizjonu II/40 pal pod dowództwem ppłk. Jana Cudka i zajęła wraz z dywizjonem stanowiska ogniowe na odcinku Koniaczów, Suchorów, Makowisko. Zadaniem II/40 pal i baterii OZAL nr 10 było wsparcie batalionu III/155 pułku piechoty broniącego linii rzeki San. 11 września o godz. 11.00 oddziały niemieckiej 2 Dywizji Pancernej sforsowały rzekę San i zmusiły po kilkugodzinnej walce do odwrotu broniące rzeki bataliony piechoty III/155 pp i batalion improwizowany Ośrodka Zapasowego 2 Dywizji Piechoty Leg. formowanego przez 3 pułku piechoty Legionów „M”. W trakcie odwrotu improwizowana bateria artylerii lekkiej OZAL nr 10 została rozbita przez czołgi 2 DPanc.
8 września ze względu na bombardowania przez niemieckie lotnictwo Jarosławia, organizujący się Ośrodek został dyslokowany na wschodni brzeg Sanu do wsi Surochów. Wobec zbliżania się do linii Sanu oddziałów niemieckich 10 września OZAL nr 10 otrzymał rozkaz z DOK nr X ewakuacji do Tarnopola, gdzie miały dołączyć do niego OZN 22 pal i ewentualnie OZN 2 pal Leg. Podjęto marsz osiągając 11 września Rawę Ruską, 12 września Kamionkę Strumiłową, 13 września Złoczów, w rejonie Oleszyc do OZAL nr 10 dołączyła grupa rozbitków z II/24 pal. 16 września Ośrodek dotarł do miasteczka Borki Wielkie na wschód od Tarnopola.