Miąższ kruchy, kremowy, o łagodnym smaku i bez zapachu. Cechy mikroskopijne Zewnętrzna część ekscypulum o grubości około 0,1 mm zbudowana z napęczniałych strzępek o kształcie od beczkowatego do kulistego, średnicy do 20(–30) µm i zazwyczaj pokrytych żywicą. Część wewnętrzna zbudowana ze szklistych, cienkościennych strzępek, czasami rozgałęzionych, z przegrodami, o średnicy 4–10(–15) µm. Parafizy cylindryczne do falistych, niektóre zwężające się w wierzchołku, o średnicy 2,5–3,5 µm, zazwyczaj septowane i rozgałęzione 40–60 µm poniżej wierzchołków. Ich zawartość jest jednorodna. Worki cylindryczne, na ogół z dość ściętym wierzchołkiem, nieamyloidalne, 8-zarodnikowe, 110–135 × 8–9 µm. Askospory w worku początkowo w dwóch rzędach, ale w stanie dojrzałym w jednym rzędzie, kuliste lub prawie kuliste (5,5–)6–6,5(–7) µm, o ścianie gładkiej, lekko pogrubionej (do 0,5 µm), szkliste, w odczynniku Melzera bladożółte. Gatunki podobne Dużo bardziej pospolita jest dzieżka pomarańczowa (Aleuria aurantia). Również ma pomarańczową wewnętrzną część miseczki, ale część zewnętrzna także jest pomarańczowa i nigdy nie ma typowych dla kielonki błyszczącej ciemnoniebieskich i zielonkawoniebieskich odcieni.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kielonka błyszcząca · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.