Stefan Florian Juliusz Stablewski herbu Oksza (ur. 9 listopada 1895 w Ceradzu Dolnym, zm. 28 listopada 1985 w Warszawie) – rotmistrz dyplomowany Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, rolnik, powstaniec wielkopolski.
Życiorys Urodził się 9 listopada 1895 w Ceradzu Dolnym, w ówczesnym powiecie szamotulskim Prowincji Poznańskiej, w rodzinie Karola (1855–1941) i Anny de Mylo (1854–1923).
Z dniem 1 listopada 1925 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1925/27. W 1926 spadł z konia i doznał urazu kręgosłupa, leczył się przez rok. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1927 i 26. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W listopadzie 1927 został przesunięty z II rocznika Kursu 1925/27 na II rocznik Kursu 1926/28 Wyższej Szkoły Wojennej. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie. Z dniem 31 maja 1932 został przeniesiony w stan spoczynku w związku ze stwierdzeniem przez komisję superrewizyjną utraty zdolności fizycznej.
Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg.