W latach 1945-1946 przebywał na misji naukowej w Wielkiej Brytanii i USA. W 1946 został visiting professorem Instytutu Pasteura, a w 1947 Uniwersytetu Pennsylvania. W latach 40. i 50. sprawował jeszcze funkcję visiting professora w Indian Cancer Research Centre oraz w Instytucie Rockefellera. Z kolei na uniwersytetach w Liège, Gandawie i Louvain przebywał jako Francqui Professor. W 1964 dawał wykłady na Uniwersytecie w Teksasie. W latach 60. należał do jednej z grup roboczych Euratomu badających wpływ promieniowania radiacyjnego na organizmy żywe w laboratorium w Sint-Genesius-Rode.
Został wybrany do rady European Molecular Biology Organization. Był członkiem m.in. National Academy of Sciences i Royal Society. Działał w organizacji Lekarze przeciw Wojnie Nuklearnej i był współtwórcą frankofońskiej gałęzi tego stowarzyszenia. Przeciwstawiał się teoriom łysenkizmu. Po II wojnie światowej wstąpił do partii komunistycznej, z której jednak wystąpił po wizycie w ZSSR i osobistym spotkaniu z Łysenką.
Odkrycia naukowe Jednym z pierwszych osiągnięć Bracheta było zasugerowanie, że obowiązująca w czasie jego studiów teoria o podziale kwasów nukleinowych na zwierzęce i roślinne jest błędna. Swoją teorię udowodnił, badając jeżowce na stacji w Roscoff w Bretanii.