Josephine Marie Bedard Znana była jako „poszcząca dziewczyna z Tingwick”. W 1889 „The Boston Globe” opublikował artykuł, z którego wynikało, że Josephine to oszustka. Dowody były poszlakowe. W jednej z kieszeni jej ubrania znaleziono nadgryzionego pączka. Zauważono, że z półmiska z trzema kawałkami smażonych ziemniaków zniknął jeden. Kiedy raportująca sprawę osoba wróciła, Josephine miała przyłożoną do ust chusteczkę. Dziewczyna, oskarżona o oszustwo, załamała się i płakała. Wcześniej mówiła, że czerpie siły z powietrza i energii księżyca.
Poszczące dziewczyny były ciekawostką, dlatego wiele firm i osób chciało je wystawiać np. w popularnych wówczas pokazach dziwaków lub ludzkim zoo. Dwa różne przedsiębiorstwa z Bostonu, Nickelodeon oraz muzeum Stone and Shaw, rywalizowały w sądzie o prawo do publicznego „pokazania dziewczyny”. Był to również element naukowego dociekania o prawdziwości przypadku Bedard. Niemniej znane są przypadki kobiet, które głodowały i były atrakcją pokazywaną publicznie. Na przełomie XIX i XX wieku taką sławę zyskała Claire Serval.