Ann Morgan Morgan mieszkała w małej wiosce. Zanim jej historia została opisana w lokalnej gazecie Aberystwyth, rzekomo nie jadła od ponad 100 dni. Matka złożyła wniosek o pomoc finansową na pokrycie kosztów dodatkowej opieki nad córką. Kiedy przyznający zasiłek spotkali się, aby omówić jej prośbę, dr Jones, lekarz, który zbadał Ann, stwierdził, że sprawa była mistyfikacją. Zaoferował matce Ann bilety kolejowe do ambulatorium w Aberystwyth, jeśli zgodzi się umieścić tam córkę pod nadzorem lekarskim. Ann w szpitalu była karmiona na siłę, dopóki nie zaczęła sama jeść. Przed hospitalizacją Morgan miała kilku gości – w większości sąsiadów. W latach 80. i 90. XIX wieku według i lekarzy, i opinii publicznej karmienie na siłę było standardem i najlepszym rozwiązaniem w leczeniu „poszczących dziewczyn”.
Kate Smulsey Według rodziny Kate nie jadła nic oprócz małego kawałka arbuza i bulionu wołowego. W połowie lat 80. XIX wieku „poszczącą dziewczynę z Fort Plain” odwiedziło ponad 1000 osób. Nie jadła od ponad roku. Lekarze byli tak zafascynowani jej historią, że wysyłali prośby, by móc ją zbadać, nawet z Japonii. Rodzice próbowali nakłonić ją do jedzenia, ale odmówiła. Twierdziła, że przez jedzenie „staje się purpurowa i wzdęta”. Zmarła w 1885 w wieku 20 lat.