Obóz janowski stał się szybko kluczowym ośrodkiem eksterminacji Żydów oraz pracy przymusowej w dystrykcie Galicja. Objąwszy stanowisko komendanta, Willhaus zaprowadził w obozie rządy terroru, a dla więzionych tam Żydów „zaczęło się prawdziwe piekło”. Mimo że obóz utworzono z myślą o realizacji celów ekonomicznych, wobec więźniów stosowano politykę „wyniszczenia przez pracę”. Zarówno komendant, jak i podlegli mu esesmani regularnie ich „selekcjonowali”, wyszukując i mordując osoby uznane za niezdolne do pracy. Willhaus nie tylko wydawał zbrodnicze rozkazy, lecz wielokrotnie osobiście torturował i mordował Żydów. Z relacji świadków wynika, że Willhaus zabijał swe ofiary bez wahania, a zarazem bez widocznego entuzjazmu, traktując mord jak zwykłą pracę. Z jego ręki zginęła „niezliczona liczba więźniów”. Specjalizował się w szczególności w strzelaniu do swych ofiar. W dniu urodzin Adolfa Hitlera 20 kwietnia 1943 roku miał własnoręcznie zastrzelić pięćdziesięciu czterech Żydów. Miał także zwyczaj dla „rozrywki” strzelać do więźniów z tarasu swojej willi, w czym sekundowały mu żona i córka. Ta pierwsza często sama strzelała do więźniów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gustav Willhaus · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.