Stanisław Lisowski (ur. 1 stycznia 1880 w Wilnie, zm. 5 października 1964 w Toruniu) – bibliotekarz, bibliolog, znawca starodruków i inkunabułów, bibliofil, archiwista w Archiwum Państwowym w Lublinie, kustosz Biblioteki Uniwersyteckiej w Wilnie oraz Biblioteki Uniwersyteckiej w Toruniu, członek polskiej delegacji Specjalnej Komisji Mieszanej ds. rewindykacji i restytucji polskich dóbr kultury, działającej na podstawie art. XI, pkt. 15 traktatu ryskiego.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się w Wilnie w zubożałej rodzinie szlacheckiej. Jego ojciec Józef był urzędnikiem kolejowym, matka Matylda wywodziła się z Biesiekierskich.
Ukończył klasyczne gimnazjum wileńskie, elitarną szkołę średnią o profilu humanistycznym i matematyczno-przyrodniczym. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1900 r., zapisał się na wydział prawny Uniwersytetu Petersburskiego, który ukończył w 1914 r., uzyskując dyplom I stopnia. Jako wolny słuchacz uczęszczał na Wydział Filologiczny, gdzie studiował filozofię, psychologię, wstęp do gramatyki porównawczej języków indoeuropejskich oraz języki bułgarski i czeski. Brał udział w zajęciach Jana Baudouin de Courtenay i Aleksieja Szachmatowa.