Więźniowie pracowali w hermetycznie zamkniętym budynku fabryki, do którego doprowadzono pod ziemią przewody z tabunem. W pomieszczeniach stworzono wentylację, która kanałami w podłodze wdmuchiwała powietrze pobierane z wysokich kominów. Budynek był podzielony na pomieszczenia zajmujące się konkretną czynnością, jak stolarnia, stanowisko napełniania bomb, cechowanie itd. Część pracowników nie posiadała masek, a nawet ci, którzy je posiadali cierpieli na różne dolegliwości, takie jak łzawienie i ropienie oczu, częściowa ślepota, bóle głowy czy opuchlizna. Dodatkowo na całym terenie obozu był ciągle odczuwalny gaz, co wpływało na zdrowie i samopoczucie osadzonych.
Jak wynika z relacji jednego z więźniów byli oni co jakiś czas poddawani eksperymentom w podziemiach. Każdy z osadzonych był zamykany w szklanej klatce zwanej „wakuum”, na sekundę wpuszczano do niej gaz i obserwowano reakcje organizmu. Nie każdy przeżywał ten eksperyment. Nieprzytomnym lub martwym dawano jakieś zastrzyki po wyciągnięciu ich z klatki.
Dyhernfurth II Drugi podobóz powstał około 1 km od fabryki wśród drzew. Powstał w połowie 1943 roku. Był nazywany przez SS-mannów Elfenheim – Dom Elfów. Było to ironiczne nawiązanie do tego, że więźniowie pojawiali się i znikali jak elfy.