Krążowniki typu Méndez Núñez – typ dwóch hiszpańskich lekkich krążowników z okresu międzywojennego, zbudowanych w Hiszpanii, określany też jako typ Blas de Lezo. Jeden okręt „Blas de Lezo” zatonął na skałach przed hiszpańską wojną domową, a drugi „Méndez Núñez” służył do 1963 roku, po przebudowie na krążownik przeciwlotniczy w okresie powojennym.
Wyporność normalna okrętów wynosiła 4725 ton, a uzbrojenie główne stanowiło sześć pojedynczych armat kalibru 152 mm. Napędzały je turbiny parowe, pozwalając na osiągnięcie prędkości 29 węzłów.
Historia powstania Po klęsce w wojnie amerykańsko-hiszpańskiej w 1898 roku marynarka Hiszpanii przeżywała dłuższy okres stagnacji. Na początku XX wieku ukończono jedynie kilka zaczętych wcześniej krążowników, które szybko stały się przestarzałe. Dopiero 30 lipca 1914 roku parlament – Kortezy uchwalił budowę nowego okrętu tej klasy „Reina Victoria Eugenia”, który zarazem był pierwszym hiszpańskim nowoczesnym krążownikiem o napędzie turbinowym. Był on opracowany w ramach współpracy z brytyjskim przemysłem okrętowym i wywodził się z konstrukcji krążowników typu Birmingham. W tym czasie minister marynarki Augusto Miranda pracował już nad kolejnym planem rozbudowy floty.