W roku 1980 przeniósł się do Instytutu Mineralnych Materiałów Budowlanych w Opolu. Tam zajmował się pracą naukowo-badawczo-wdrożeniową oraz organizacją i kierowaniem pracami zespołów badawczych w Zakładzie Ochrony Atmosfery a następnie Zakładu Konstrukcji Układów Mechanicznych i Elektronicznych. Początkowo działalność zawodowa skoncentrowana była na pracach naukowo-badawczo-wdrożeniowych dotyczących oceny i wyznaczania odporności metali na zniszczenie, zachodzące pod obciążeniem dynamicznym w funkcji temperatury i związanych z tym zagadnień optymalnego doboru materiałów i modelowania konstrukcyjnego budowy maszyn, urządzeń i ich wyposażenia pracujących ponadto w warunkach powodujących ich intensywne zużycie ścierne i korozję. Odzwierciedliło się to między innymi wykonaniem pracy doktorskiej z tej dziedziny. W roku 1985 na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie obronił pracę doktorską pt. „Kryteria oceny udarności żeliwa”.
Efektem prac badawczo-naukowych było opracowanie i opatentowanie m.in.