na planie Carla Heinricha Studta z 1853 roku były one oznaczone jako budynki sierocińcaMapa z 1853. Zachodnia parcela od ulicy Dworcowej była już zabudowana. Około roku 1846 teren ten został wykupiony przez członka Rady Miejskiej, Davida Bülowa, który prawdopodobnie w miejsce starszych budynków wzniósł swoją wolnostojącą, trzykondygnacyjną willę. Od strony wschodniej, w 1861 roku architekt Felix Nagórski wybudował własną willę. Oba budynki, zachodnie i wschodnie sąsiadowały z willą i z otaczającym go ogrodem. Na początku lat 80. XIX wieku cały kwartał od ul. Dworcowej do Komuny Paryskiej przylegający do ul. Podwale został wykupiony przez Śląskie Towarzystwo Akcyjne Nieruchomości i został podzielony na parcele. W tym samym też okresie willa Bülowa została wyburzona. W jej miejsce zaprojektowano dwie kamienice. Autorem obu projektów była berlińska spółka architektoniczna Cremer & Wolfenstein a jego wykonawcą była firma budowlana Heinricha Simona. Według Hryniewicza i Bińkowskiej kamienica nr 68 była własnością Simona a druga o numerze 69 należała do rentiera Jonasa Hirschela lub została mu sprzedana przez Simona zanim została ukończona. W maszcie wieńczącym dach oraz na kracie drzwi wejściowych do sieni znajdowały się inicjały pierwszego właściciela "JH".