Ostrza równe. Trzon Wysokość 1,5–5 cm, grubość 0,2–0,9 cm, walcowaty lub spłaszczony, lekko cieńszy u podstawy, czasami nieco ekscentryczny, chrzęstny lub skórzasty, początkowo pełny, potem pusty w środku. Powierzchnia biaława lub płowożółta do rdzawokremowej, pod kapeluszem oprószona. Z podstawy wychodzą liczne ryzomorfy. Miąższ Cienki, elastyczny, wodnisty, w kapeluszu białawożółtawy do ochrowego, w dolnej części trzonu bladoochrowy. Zapach słaby, ziemisty lub jabłkowy, smak słaby, od łagodnego do bursztynowego. Wysyp zarodników Biały. Cechy mikroskopowe Zarodniki elipsoidalne, gładkie, nieamyloidalne, 4–5(6,5) x 2–4 µm. Cystyd brak. Strzępki w skórce zbite, równoległe, rozgałęzione z wystającymi końcami i sprzążkami.
Występowanie i siedlisko Rhizocybe pruinosa występuje w Ameryce Północnej, Europie i Australii. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył 10 stanowisk z uwagą, że jest to gatunek rzadki. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R– gatunek rzadki, który zapewne w najbliższej przyszłości przesunie się do kategorii zagrożonych wymarciem, jeśli nadal będą działać czynniki zagrożenia.
Grzyb naziemny. Występuje w lasach iglastych. Owocniki tworzy głównie od marca do maja.
Grzyb jadalny.
Przypisy
Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowce