Zaangażowany w działalność włoskiej opozycji antyfaszystowskiej oraz rozwój jej współpracy międzynarodowej, po wybuchu II wojny światowej współpracował z ruchem oporu i przebywał w ukryciu. W listopadzie 1941 aresztowany i poddany torturom, następnie skazany na karę dożywotniego więzienia i pracę przymusową przez władze Francji Vichy w związku z zarzutami sabotażu i sympatii komunistycznych. Był osadzony w Lambèse, w marcu 1943 uwolniony przez siły alianckie. Następnie z polecenia PCI przygotowywał powrót Palmiro Togliattiego do Neapolu, osiadł także na stałe w tym mieście. Zajmował się współpracą z Narodowym Komitetem Wyzwolenia, publikował także w „l’Unità”. Opublikował szereg książek, organizował także wystawy swoich obrazów (po raz pierwszy w 1973).

Został etatowym pracownikiem partii komunistycznej, doszedł do stanowiska członka komitetu centralnego. Od 1952 był radnym prowincji Neapol, a od 1964 do 1970 miasta Forio. W latach 1953–1968 senator II, III i IV kadencji, w tym okresie był też członkiem ciała nadzorczego RAI. W 1970 wybrany radnym miejskim Neapolu, od września 1975 do sierpnia 1983 pełnił funkcję burmistrza tego miasta, zajmując się m.in. jego odbudową po trzęsieniu ziemi z 1980. W 1984 został posłem do Parlamentu Europejskiego, przystąpił do Grupy Sojuszu Komunistycznego.