W latach następnych Zech zajmowała się badaniem nietypowości w układzie chromosomów u osób chorych na nowotwory i schorzenia wrodzone. Zech, wykorzystując swoją metodę prążkowania, wyróżniła m.in. charakterystyczną translokację chromosomów u chorych na chłoniaka Burkitta. W 1989 przeszła na emeryturę. Kontynuowała swoje badania na oddziale genetyki klinicznej Szpitala Uniwersyteckiego w Uppsali. W 1999 została członkiem honorowym European Society of Human Genetics (ESHG). Publikowała w czasopismach „Experimental Cell Research” i „Hereditas”.
Odznaczona została Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec 1. klasy. ESHG przyznało jej nagrodę im. Mauro Baschirotto; była pierwszą osobą, która otrzymała to wyróżnienie. Uniwersytet Chrystiana Albrechta w Kilonii przyznał jej doktorat honorowy. Znalazła się w gronie 1000 najczęściej cytowanych naukowców współczesnych okresu 1965–1978. Przyczyną jej śmierci była białaczka.
Przypisy
Kategoria:Niemieccy genetycy Kategoria:Niemieccy biochemicy Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Niemczech Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 2013