Brytyjscy lansjerzy używali drzewców bambusowych lub jesionowych, ale w Cesarstwie Niemieckim brakowało tych pierwszych, a encyklopedia stwierdzała, że jesion niemiecki nie był odpowiedni dla tych drugich. Ułani ze Śląska nadal nosili drewnianą lancę, ale później otrzymali lancę sosnową M1896.
Lanca M1890 była pierwszą lancą wykonaną w całości ze stali. Składała się z rękojeści z poczerniałej stali, grota z lśniącej stali i spiczastego stożkowego tylca u podstawy, dzięki czemu lanca mogła być wbita w ziemię i stać pionowo do góry. Na rozkaz do walki kawalerzyści zsiadali, wbijali lance w ziemię w miejscu, w którym miały zostać pozostawione konie i posuwali się naprzód, niosąc karabiny. Lanca miała długość 3,2 metra, a grot o przekroju czworokątnym miał długość 126 milimetrów. Skórzany temblak przymocowany był do środka rękojeści, zabezpieczony trzema mosiężnymi pierścieniami. Na rękojeści poniżej grota znajdowało się sześć pierścieni, przez które można było przewlec drut, aby utrzymać proporczyk lancy. Oznaczenia jednostek, numer seryjny i znak królewski wybijano na dwóch przeciwległych powierzchniach grota.