Szczególnie zainteresowany post-dekadenckim nurtem literackim crepuscolarismo oraz myślą Giambattisty Vico.

Po wojnie pozbawiony praw publicznych i stanowisk uniwersyteckich, podjął praktykę prawniczą. W 1946 założył tygodnik „Rataplan”, publikował także w innych czasopismach lokalnych i krajowych. Przystąpił do Włoskiego Ruchu Społecznego, w strukturach partii został sekretarzem administracyjnym i zastępcą sekretarza generalnego, a od 1982 do 1987 pozostawał prezydentem partii. W 1959 był współzałożycielem prawicowego think tanku Istituto nazionale di studi politici ed economici, ponadto w latach 1969–1982 pełnił funkcję redaktora naczelnego partyjnego dziennika „Secolo d'Italia”. W latach 1958–1983 członek Izby Deputowanych III, IV, V, VI, VII, VII i VIII kadencji, zasiadał także w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy (1980–1984) i zgromadzenia Unii Zachodnioeuropejskiej. Od 1982 pełnił funkcję prezydenta partii (w praktyce najważniejszym stanowiskiem była funkcja sekretarza generalnego). W 1984 wybrany posłem do Parlamentu Europejskiego, przystąpił do Europejskiej Prawicy.