Treść Nie można kazać zamilknąć pieśni skazanej na jęki tułacze, jeśli miecz wojny został wzniesiony bez myśli, prawdy i czci. Taki miecz musi pęknąć przed samym sobą i sumieniem. Dla słuszności wojny nie wystarczy jakikolwiek rozum, a tylko taki, który uniesie pieśń, taka boleść, która przeleje się w psalm, szał trzymający się liry i hart, który nie truchleje przed sercem, bo tylko one niosą Nadzieję. Wszystkie inne racje to knuty. Z powodu nieszczerych unii, do których kusi kłamstwo, gniją rany ludzkości i te miłość musi wypalić ogniem i wyciąć mieczem. Stąd pochodzi wojna, która uderza w prostego żołnierza.
Gdyby człowiek znał wartość życia i był czujny, nie odkładał dla potomności tego, czego trzeba dokonać obecnie, rana ta byłaby w zaniku. Lecz takie pospolite ruszenie dobrej woli jest jeszcze przed światem zakryte laurem lub oliwnym drzewem, a minister nie ma teki, z której by się dowiedział czym jest Boży gniew. Nikt nie próbuje uprzedzić wybuchu wojny, aż Boży gniew wstrząśnie posady skłamanych gmachów i śmiech zmieni w strach. Wszelki byt wtedy zaczyna myśleć o celu, a czas o wieczności. Ale minister i wtedy uznaje to za konieczność. Dlatego powtarzają się te Gologty, krwi wylaniem szturmując niebo. I po to są wojny.