Wojnę odarto z poezji starożytnej, a nie wprowadzono pod znak chrześcijaństwa i nie wiadomo pod czyim podąża sztandarem. Każda myśl wydaje się ciężarem w wieku który zapomniał o tyranii Druzów, a popadł w stokroć gorszą tyranię Scytów. Scena historii żąda wciąż świeżej krwi, odwieczny zastęp Chrystusowy zmienił się w koczowisko, serce ludzkie zamiast wiecznym listem, stało się wahadłem czasów, a żołnierz – zakonnikiem szału w dnie ostateczne, gdy demon kłamstwa spada hekatombą. I to ma być Historia?
Gniew człowieczy ujęty w roty muzyką, wódką, grozą tworzy żołdaków, odczłowieczonych młodych ludzi, dla których pułk jest ojcem, a odwach kościołem, kobieta – żartem. Wszystko co wzniosłe wydaje się śmieszne tej średniowiecznej hordzie. Nie może iść dalej, bo nie da się wzniecić świętego zapału z chuci i gróźb. Przyjmie na siebie literę prawa, ale nie będzie jej wypełniać, tworząc taki gordyjski węzeł kłamstwa, że wódz poszuka jego rozwiązania kulą w swej głowie. Żołdactwo go ofuknie, lecz nie sposób z nim porozmawiać, bo mu myśleć nie wolno. Jest inny gniew, który nie powstaje z krwi. Ma kształt gołębia i żądło mistyczne. Powstaje gdy serce cierpiąc dłużej zmieniłoby się w organ podłości. Jest zarazem stanem i czasem. Nie mści się, bo spada z góry jak piorun.