U kresu wojny 31 października 1918 uczestniczył w oswabadzaniu Krakowa z władz zaborczych. Jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu kapitana. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości z 1918 przeszedł do służby w Policji Państwowej. Do 1 czerwca 1922 był zastępcą komendanta PP na miasto Kraków w randze nadkomisarza. 1 kwietnia 1920 został awansowany na stopień majora. W tym stopniu został zweryfikowany w korpusie rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem rezerwowym 76 pułku piechoty z Grodna. Po awansie na majora 1920 został delegowany na Górny Śląsk do dyspozycji prezesa Naczelnej Rady Ludowej. Potem został przydzielony do Komendy Wojewódzkiej PP w Katowicach jako oficer inspekcyjny i mianowany na stopień podinspektora. Odegrał rolę przy organizacji PP w województwie śląskim. 1 grudnia 1922 został mianowany na stanowisko komendanta powiatowego PP w Katowicach, które sprawował w kolejnych latach do około 1926. W czerwcu 1923 został dodatkowo komendantem PP na miasto Katowice. W tym czasie pełnił funkcję prezesa Związku Urzędników i Funkcjonariuszów „Samopomoc”. Jako komendant na miasto i powiat Katowice objął funkcją prezesa pierwszego w polsce klubu policyjnego pod nazwą Policyjny Klub Sportowy Katowice.