W 1940 powrócił do Włoch, kierował gazetą „Il Popolo di Romagna”, po czym do 1943 uczestniczył jako ochotnik w walkach w Albanii i Grecji. Po utworzeniu Włoskiej Republiki Socjalnej działał w Republikańskiej Partii Faszystowskiej, od kwietnia 1944 jako sekretarz w Parmie, a od października 1944 jako zastępca sekretarza generalnego. Objął kierownictwo nad czasopismem „Gazzetta di Parma”, pracował także nad planami powołania tajnego ruchu faszystowskiego na wypadek upadku Republiki Salò. Od kwietnia 1945 przebywał w ukryciu, głównie w Mediolanie i Rzymie, jednocześnie prowadząc negocjacje w imieniu środowiska postfaszystów, które doprowadziły do udzielenia amnestii ponad 20 tysiącom osób. W 1947 został zaocznie skazany na karę śmierci przez sąd w Parmie za zlecenie zamordowania siedmiu osób w 1944. W marcu 1948 aresztowany, jednak jego wyrok został złagodzony i ostatecznie spędził trzy lata w więzieniu.