W chłodne dni noszono go pod sukmaną. Koszula była płócienna, lniana. Spodnie składały się z niebieskiego sukna. W okresie letnim były płócienne szare, modre lub brązowe. Posiadały klapę, tzw. fartuszek zapinany u pasa w dwóch miejscach za pomocą pętelki i drewnianego kołeczka – obertelka. Obuwie były z cholewami, ze skóry juchtowej w kolorze naturalnym. Dodatkiem do stroju była jedwabna, wełniana, włóczkowa, dziana lub tkana chusta o intensywnej czerwonej barwie z frędzlami, zasłaniająca szyję zwartym splotem.
U młodzieńców nakrycie głowy występowało w dwóch wariantach: rogatywka z czerwonego lub granatowego sukna z otoczką z szarego baranka z pawim piórem lub kapelusz słomiany, przewiązany dwoma wstążkami czerwono-zielonymi lub amarantowo-niebieskimi. Kaftan był z sukna granatowego i ozdobiony małym kołnierzem z trójkątnymi klapami. Lamowano go beżową taśmą, a podszewka wykonana była z lnianej surówki lub czerwonego barchanu. Potrzeby zapinane haftkami z białymi guzikami pełniły funkcję ozdobną. Spodnie, obuwie i koszula były identyczne jak u mężczyzn. Czerwona jedwabna chusta na szyję oraz wełniany czerwony pas wypełniały cały obraz ubioru.