Poeta apeluje do współczesnych sobie kobiet, by z miłości wychodziły za mąż, by nie traktowały małżeństwa jako środka, do tego, by żyć z przyjacielem. Wyrzekać na niewolę ojczyzny, a samej żyć w niewoli i zgniliźnie. Praojciec Adam połączył się z tą, która była bliska jego sercu. I dlatego opuszcza kobieta dla męża swą matkę. Niejeden faryzeusz powie, że doskonałość jest ponad siły ziemianina. Owszem, tylko po co wzniecać ludzką ułomność. Poeta kończy apostrofą do Chrystusa, który nie zmienił ani jednego słowa w Prawie i Prorokach tylko je słońcem wolności przemienił, aby pomóc współczesnym poety nie być ludzkimi niewolnikami.
Drugie pytanie mały|Zbuntowany jeniec. Michał Anioł. 1513-1515 Drugie pytani brzmi: skąd pochodzi niewola? Poeta bada zwaśnione pomiędzy sobą dwa pierwiastki widzialny i niewidzialny, które toczą w nim walkę. Widzi siebie ukrzyżowanego pomiędzy skąd a do czego idę. Postępowi wymazują przeszłość i dzięki temu mówią sobie jak wiele już przebiegli. Ale żeby zmierzyć drogę trzeba wiedzieć skąd się przyszło. Opieszali usuwają przyszłość, lecz nie da się zamknąć ducha w przeszłości. Są jeszcze i tacy, którzy wykrzywiają formę, jak kiedyś pitagorejczycy, którzy oślepiali się, żeby móc bez przeszkód kontemplować to, co niewidzialne.